II.- A FROUXEIRA

A vista desde o cumio é sobrecolledora: mar, serras, montes, fragas, arbres e paxaros. Xa o dí o topónimo: o val douro. e pramáis, no outono. Silenzo de norte. Xa os ocres se impuñan ós verdes. E o vento. Un vento mouro e forte fungaba nos ramallos. E o son dos ríos: o Ouro, o Oiras, o Cobos, a Cascada do Escouridal... laios de monte e pedras. Mentras fixéramos o percorrido do abastacemento, atacaran varias veces á Frouxeira. Tivemos baixas. Quedaban coma vintedous homes. Pasamos unhos días arranxando o castelo e preparando as cousas para a longa invernía. Xa outros homes subiran mel, castañas, noces, avellanas, froita e moita carne de caza: xabarín, corzo, cervo, lebres, coellos... Máis contra o inverno, tamén traguíamos carne de xato, porco e cordeiros criados nestas verdecentes campías. Venteaba a todo ventear. Novembro é un mes de ventos. Baixamos a levar as últimas provisións ó Castelo de Castro Douro. Ós poucos días vimos coma os esbirros de Mudarra desfacían as paredes da Frouxeira. Axiña soupemos que Roi Cofano do Valadouro fora sobornado por Mudarra e despois de convencer ós compañeiros, pactou a entrega do castelo: non hai peor cuña ca da mesma madeira. Traidores hainos ate no cumio da Frouxeira. Unhos, fixémonos fortes no castelo de Castro Douro e o Mariscal escondeuse no pazo de Fonsa Yañez, en Adelán, agardando para poder reagruparnos e así facerlles fronte. Foi en vano. A traizón do castelo colleunos por sorpresa. Às tropas de Mudarra unírense as de Fernando de Acuña, que viñeran desde Sarria, e fixeron preso a todo canto se lles puña por diante. Ó Mariscal e ó seu fillo encadeáronos xuntos e leváronos presos para Mondoñedo o 7 de decembro.